Vuur de letste rees…..

Het gedichtje op dit kaartje heb ik geschreven op verzoek van de familie Stoffelen-Bock. Theo Bock had twee uitspraken die hem typeerden: “Sjun dat uur mit miech jekald hat” en “Wees gegroet, d’r Thei is voet”. Op basis van deze twee uitspraken is het volgende gedichtje tot stand gekomen. Met de eerste uitspraak als titel en begin en zijn tweede uitspraak als eind. Met toestemming van de familie plaats ik het hier:

Sjun dat uur mit miech jekald hat….

Los de vuejel lidsjer fleute
en de jolve wieër sjtreume
Los d’r wink de wólke duie
en los miech doch mieng dreume dreume
Ries ze óp, al die jardienge
en los de zon erinner sjienge
Los alle blomme bluie
en los diech durch jet nuits benuie
Leëf die leëve jidder daag,
mit ing troan of inne laach
Jenis van jidder vrundlieg woad,
jef aaf en tsauw ins jauwe road
Ins da huet dat alles óp
en doch jeet ’t óch wieër
Wees gegroet, d’r Thei is voet.

Vier zalle ós sjpieëder werm zieë

 

Voor de familie Minten mocht ik het volgende gedichtje schrijven:

 

Num diech jet tsiet um dra tse weëne
Dat noen alles angesj is
De zon kunt ummer noa ‘t reëne
En wermt diech, zicher en jewis
Den iech bin ‘t fónkele in dieng troane
Iech bin ‘t hets-je in dieng brós
Doe vings miech óch oane tse roane
Doe huets miech laache bij jidd’re jrós
Doa woat-s te leufs, doa woat-s te jees
Iech bin bij diech, doa woat-s te sjtees
En wen-s te meens: “Iech krien ‘t werm…”
Dan kunt dat ummer durch miene erm
Veuls te dat, dan dink doa bij
Iech bin nit voet, alling nit hei

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *